Canada

De ‘experimentele’ procedures van Munjed Al Muderis op menselijke ‘cavia’s’ onthuld

In juli 2017 vertelde de beroemde Australische chirurg Munjed Al Muderis een Iraaks slachtoffer van een bomaanslag dat hij binnen zes maanden zou kunnen lopen. Voor Karar Protez Uzun, wiens linkerbeen was geamputeerd en rechtervoet blijvend beschadigd door de oorlogsblessure, leek de belofte een wonder.

Vijf jaar later ligt de 29-jarige nog steeds vastgebonden aan een bed.

“Ik kan niet veel doen. Ik werk niet”, zegt Karar Protez Uzun via een tolk.

In 2017 stemde Al Muderis ermee in om terug te reizen naar het land dat hij in 1999 als vluchteling had verlaten. Het was een medische militaire missie met een humanitair tintje – de beroemde vluchteling van Australië die dokter werd en een voormalige Australiër van het jaar van NSW zou zijn ondertekeningsprocedure, osseo-integratie, op Iraakse soldaten en burgers die ledematen hadden verloren tijdens de strijd tegen terroristische groepering ISIS.

Osseo-integratie omvat het inbrengen van een titaniumstaaf in het bot van het restledemaat van een geamputeerde. De staaf versmelt met het bot en steekt door de huid om verbinding te maken met een prothese. In het beste geval herstelt het het vermogen van mensen om te lopen zonder het ongemak van een normale “socket”-prothese.

Protez Uzun zegt dat sommige van zijn vrienden succes hadden met de operatie. Ze kunnen lopen en rijden. Protez Uzun kreeg eerst osseo-integratie voor zijn geamputeerde linkerbeen, en later keerde de chirurg terug om de rechtervoet te amputeren en een andere staaf in te brengen. Hij worstelt met infecties, pijn en bijwerkingen van medicatie, waaronder braken, en andere mensen die hij kent, proberen naar Iran te reizen om de implantaten te laten verwijderen omdat ze niet weten waar ze anders heen moeten.

Hij heeft geen directe connectie met Al Muderis en moet via een andere chirurg in Bagdad zijn problemen doorgeven. Zijn grootste zorg, zegt hij, is het gebrek aan nazorg door de Sydney-chirurg.

“Voor mij is het grootste probleem dat ik wou dat we meer training hadden gehad, meer informatie over deze specifieke operatie voor na de operatie. Ik krijg geen contact met hem [Al Muderis],” hij zegt.

“Kunnen jullie me helpen?”

Geld zou ‘geen probleem’ zijn

Het was een koele herfstavond in mei 2017 toen Al Muderis en zijn medewerkers dineerden met de Iraakse ambassadeur in de klassieke Franse bistro van Sydney, Restaurant Hubert. De Irakezen spraken geen vloeiend Engels, dus vertaalde Al Muderis, die in 1999 het Irak van Saddam Hoessein als vluchteling was ontvlucht. Een deelnemer, die sprak op voorwaarde van anonimiteit, zegt dat de Irakezen de chirurg vertelden dat ze hem terug wilden naar zijn thuisland om operaties uit te voeren. Ze brachten de boodschap over dat “geld geen probleem was”.

“Het was niet alsof we nevengesprekken voerden. Hij was de vertaler. Het kwam uit de mond van Munjed,’ zeiden ze.

Op de gastenlijst stonden onder meer het lokale prothesebedrijf APC-directeur Stefan Laux, een senior executive van het wereldwijde prothesebedrijf Ossur, Al Muderis’ hoofdverpleegster Michelle Nairne en patiëntenvertegenwoordiger Mitch Grant. Ze kregen te horen dat degenen die ermee instemden om te reizen businessclass-vluchten zouden ontvangen en dat al hun onkosten betaald zouden worden, inclusief accommodatie in het vorstelijke pension van de premier in Bagdad.

Die avond werd besloten dat Al Muderis en een team voor drie tot vier weken per keer naar Bagdad zouden gaan. Het zou de eerste keer zijn dat hij in zijn thuisland was sinds hij, volgens zijn bekende verhaal, het regime van Saddam Hoessein was ontvlucht nadat hij opdracht had gekregen de oren van deserteurs van het leger af te snijden. De volgende maand was hij in Irak, de eerste van vele reizen.

Het was een enorm marketingsucces. Al Muderis werd gevolgd door de ABC’s Buitenlandse correspondent programma, dat in december van dat jaar zijn verhaal publiceerde.

“Vanavond 10 dagen in een ziekenhuis in Bagdad, met een man die levens verandert en hoop brengt in een verwoest land”, vertelde het programma aan de kijkers. “Mensen zijn uit heel Irak gekomen en hebben hun hoop gevestigd op de man die ze Dr. Munjed noemen.”

Een van die patiënten was Amane Nasser, een jonge Iraakse vrouw die als kind beide benen verloor nadat een kachel op haar viel. Nasser is een soort beroemdheid geworden in Irak vanwege haar sportieve prestaties, nadat ze meedeed aan atletiek op de Paralympics en het inspirerende gezicht werd van de gehandicaptengemeenschap in het land. Maar net als veel rolstoelgebruikers wilde ze altijd weer lopen.

Tijdens de ABC-documentaire werd Al Muderis gefilmd terwijl hij zei dat hij deze droom kon waarmaken. “Als we osseo-integratie voor haar doen, zal ze zeker lopen”, vertelde hij een kamer vol emotionele familieleden.

Maar net als in Australië zeggen medische professionals en patiënten dat de nazorg niet consistent was en de chirurg moeilijk bereikbaar werd nadat de camera’s waren uitgeschakeld.

Vijf jaar later zit Nasser ondanks de operatie en de media-aandacht nog steeds in een rolstoel. Al Muderis voerde de operatie aan haar benen uit en dekte persoonlijk de kosten, maar het was een mislukking.

Waar Nasser voorheen onder de knie geamputeerd was, is haar amputatie nu hoger. Ze weigerde uitgebreid te worden geïnterviewd voor dit onderzoek, maar zei dat vanwege complicaties haar implantaten moesten worden verwijderd.

Al Muderis heeft verteld: The Age, The Sydney Morning Herald en 60 minuten hij blijft ervan overtuigd dat ze op een dag zal lopen. Ze probeert nu traditionele kokerprothesen uit, maar Al Muderis is bereid om opnieuw osseo-integratie op haar te proberen.

“Hij gaf me hoop. Ik zou alleen willen dat hij terug zou komen om de klus af te maken.”

Iraakse patiënt Aitham

Dankzij Al Muderis behoort Irak nu tot de landen met het hoogste aantal osseo-integratiepatiënten. Hij beweert dat hij 188 operaties heeft uitgevoerd tijdens een aantal reizen.

Orthopedisch arts in het Ibn Sina-ziekenhuis in Bagdad, Qutaiba Al-Maawi, zei dat 15 van deze patiënten nu continu pijnbehandeling nodig hebben, 20 procent infecties had, één overleden was, twee fracturen hadden waarvoor ziekenhuisopname nodig was en twee patiënten hun implantaten nodig hadden. VERWIJDERD. Deze cijfers waren in lijn met de gemiddelde complicaties, zei Al-Maawi.

De medewerkers van Al Muderis die deelnamen aan het Irak-programma kregen geen loon. Volgens Al-Maawi betaalde de Iraakse regering echter $ 20.000 per implantaat, wat miljoenen dollars opleverde voor het bedrijf van de chirurg, dat eigenaar is van het implantaatoctrooi.

Al Muderis werkte lange dagen en maximaliseerde het aantal patiënten dat hij kon zien en operaties die hij kon uitvoeren, volgens medisch personeel dat aanwezig was.

“Hij geeft altijd om”[s] over het doen van een operatie en heel snel zonder diepgaand onderzoek voor de operatie”, zegt een bron die bij een groot Iraaks prothetisch bedrijf werkt en vroeg om niet bij naam genoemd te worden. “Na de operatie heeft hij nooit iemand antwoord gegeven op de follow-up van patiënten. Deze kwestie maakte me zo boos.”

Een andere patiënt die dit acuut voelt, is Aitham, die zijn hand en been verloor bij een bomaanslag in de strijd tegen IS. Aitham prees het werk van Al Muderis in het land en zei dat hij wenste dat de chirurg andere artsen in zijn land zou kunnen opleiden om de procedure uit te voeren, aangezien het veel mensen had geholpen.

Aitham zei echter dat Al Muderis in 2017 aan zijn hand heeft geopereerd en de procedure nooit heeft voltooid, wat betekent dat hij zijn hand nog steeds niet kan gebruiken en dat hij geen contact heeft kunnen opnemen met de chirurg.

“Hij gaf me hoop. Ik wou dat hij terug zou komen en de klus zou afmaken”, zegt hij. ‘Ik heb geprobeerd hem te bellen en contact met hem op te nemen, maar helaas krijg ik geen gehoor. Of als ze antwoorden, zeggen ze dat hij het te druk heeft.”

Felle verdedigers

Net als in Australië is er een scherpe verdeeldheid onder de patiënten van Al Muderis. Hij heeft zijn tegenstanders, maar ook een cohort van felle verdedigers. Militaire patiënt Fityan Ali zei dat hij aanvallen op Al Muderis niet zou accepteren en prees zijn werk in Irak. “Dr Munjed heeft ons leven gered”, zei hij.

Al Muderis zegt dat hij zijn persoonlijke telefoonnummer geeft aan elke patiënt die hij behandelt, maar erkende dat er een “handvol” patiënten zijn die zich na de procedure in de steek gelaten voelen. Hij zei dat er veel redenen waren waarom hij geen oproepen beantwoordde.

Een Iraakse soldaat loopt op 30 juni 2017 langs een muur van puin tijdens de gewelddadige campagne om de stad Mosul te heroveren op ISIS.Credit:Kate Geraghty

“Als ik een patiënt opereer en midden in een operatie zit, kan ik de telefoon niet beantwoorden omdat dat niet eerlijk is voor de persoon die ik opereer [on]. Natuurlijk… bepaalde patiënten bevinden zich in een andere tijdzone, en ik zit misschien niet in dezelfde. Ik slaap misschien. Mijn telefoon staat uit, maar ik doe mijn best”, zegt hij.

“Als ik wakker word, lees ik mijn berichten en reageer ik erop. Mijn medewerkers doen hetzelfde. We instrueren elk individu in het team om zo snel mogelijk op patiënten te reageren. We zijn niet perfect, maar we doen ons best om niemand in de steek te laten.”

“Als ik had geweten dat ik de levenslange wond zou oplopen, zou ik de operatie niet hebben ondergaan.”

Cambodjaanse boer en osseo-integratiepatiënt Eang Srey Da

Al Muderis zei ook dat de recente onrust in de regio het moeilijker maakte om terug te keren naar Irak, maar zei dat hij vertrouwen had in de uitkomst van de missie. “Het succes in Irak is opmerkelijk hoger dan het slagingspercentage in Australië,” zei hij.

Voorafgaand aan de missies van Al Muderis naar Irak, werd osseo-integratie niet uitgevoerd bij rokers. Maar in een land waar ongeveer een derde van de mannen rookt, werd deze barrière verwijderd.

Al-Maawi zei dat rokers “het goed doen, maar niet-rokers het beter”. Rokers genezen niet zo snel en hebben meer kans op infecties, zegt hij.

Wereldwijde expansiedromen

Irak was niet de eerste keer dat Al Muderis naar een ontwikkelingsland was gevlogen om osseo-integratie uit te voeren. Rond 2015 werd hij door Dr. Jim Gollogy uitgenodigd om naar Cambodja te reizen om de lokale bevolking te behandelen die hun ledematen had verloren. Al Muderis heeft patiënten in het VK, de VS, Canada, Irak, Cambodja en hoopt de procedure wereldwijd uit te breiden.

“Mijn doel is dat de dag komt voordat ik sterf dat deze technologie beschikbaar komt voor mensen die het nodig hebben. De meeste mensen die het zich niet kunnen veroorloven, mensen die van $ 1 per dag leven, dat was altijd de focus en altijd de droom van mijn leven”, zegt Al Muderis.

Deze masttop heeft twee van de vier patiënten opgespoord die in Cambodja zijn geopereerd. Beiden beschreven aanhoudende complicaties met hun implantaten en beiden zeiden dat ze de operatie niet zouden aanbevelen aan andere geamputeerden.

Eén, Eang Srey Da, een boer die buiten de hoofdstad Phnom Penh woont, stemde in met de operatie nadat haar een video was getoond van een succesvolle patiënt en verteld dat het gemakkelijker zou zijn om te lopen.

Bezig met laden

“Ze zeiden dat het beter zou zijn na de operatie”, zegt ze via een tolk. “Maar ik wist niet dat ik zo’n levenslange wond zou hebben.”

Srey Da zegt dat haar wond, ook wel een stoma genoemd, haar dagelijkse pijn veroorzaakt. “Ik leek niet te weten dat er pus zou zijn”, zegt ze. “Als ik had geweten dat ik de levenslange wond zou oplopen, zou ik de operatie niet hebben ondergaan.”

Op een keer werd de pijn zo hevig dat Srey Da de hulp van Al Muderis inschakelde via een Cambodjaanse arts.

“Ik wist niet waar ze het over hadden. Ze namen me mee voor een röntgenfoto en ze zeiden dat ik in orde was. Na het onderzoek vroegen ze me om terug naar huis te gaan.”

Ze zou de procedure niet aanbevelen aan anderen. “Niemand wil zichzelf pijn doen”, zegt ze.

Een andere Cambodjaanse patiënt, Pril Sina, beschrijft een soortgelijke ervaring toen hij een video te zien kreeg van een patiënt die met het implantaat loopt.

“Ze vroegen of ik er interesse in had? En ik dacht dat het beter zou zijn dan de prothesekoker”, zegt Sina.

Bezig met laden

Hoewel Sina zegt dat de operatie haar mobiliteit heeft verbeterd, heeft ze ook te maken met chronische pijn. “Het grote probleem voor nu is dat ik elke dag gewond raak, de pus en vloeistof komen er elke dag uit”, zegt hij.

“Soms komt het bloed er veel uit, soms niet. [But] Ik moet de wond elke dag schoonmaken.”

Ondanks de tekenen van infectie, zegt Sina dat hij geen antibiotica of medicijnen gebruikt en liever massage gebruikt om het ongemak te verlichten, omdat ze de behandeling niet kan betalen. “Ik kan het verdragen, ik raak eraan gewend.”

Evenzo zegt Sina dat hij in 2016 voor het laatst van Al Muderis hoorde. Net als de andere patiënt zou hij de operatie ook niet aanbevelen aan anderen.

“Ik denk dat het niet nodig is om dit soort operaties te ondergaan, omdat we er niet veel voordeel uit kunnen halen.”

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Back to top button